DD had goed geslapen en daar was ik erg blij om! Even voor half acht vertrokken we naar de metro en om kwart over acht zaten we in de wachtkamer van het ziekenhuis. Om half negen werden we gehaald door Frauke, een lieve verpleegster die ons de hele dag bij zou staan. Eerst werden de plekjes bij DD wat ruw gemaakt, daarna kwam er gel op en werd het geheel afgeplakt met een pleister. DD werd opeens erg licht in haar hoofd, waarschijnlijk de spanningen! Ze kon even liggen op het behandelbed. Ondertussen vertelde Frauke wat haar straks te wachten stond. Nu begon het lange wachten: vier uur!
Het ziekenhuis had de wachtkamer opgeknapt: er stonden nu drie relaxfauteuils en twee tweezitsbankjes voorzien van lekkere kussens. DD was helemaal op, dus ik adviseerde haar even haar ogen dicht te doen. Nou, dat heb ik geweten: ze heeft anderhalf uur als een blok geslapen! Toen ze wakker werd, wilde ze wel naar Donner. We liepen zo te kletsen buiten, dat we vergaten de zijstraat in te slaan, dus liepen we een stukje om. Maar dat was ook wel erg lekker, even buiten in de frisse lucht.
We hebben lekker lopen snuffelen tussen alle boeken. Ik heb nog twee pockets gekocht en het nieuwe Libelle bookazine: Teerbemind. De twee pockets zijn: Meisjes plagen van James Petterson en Engel des doods van Johanthan Kellerman. DD had nog een lief boekje uitgekozen:
Nadat we een lekkere bagel hadden gegeten bij Bagel and Beans zijn we weer teruggewandeld naar het ziekenhuis. Om kwart over twaalf waren we weer present en om half één werden we binnen geroepen. Eerst werd de pleister op haar zij verwijderd en de lamp ingesteld. Al vrij snel gaf DD aan, dat dit wel erg pijnlijk was. De belichting duurde vier minuten en tien seconden en DD gaf aan dat het net uit te houden was. De twee plekjes op haar bovenbeen deden helemaal geen pijn, dus dat was erg plezierig.
Frauke heeft gezorgd, dat DD voor de tweede behandeling (van 16 minuten) een verdoving zou krijgen. Nu moesten we weer twee uur wachten. DD en ik hebben samen een spelletje zitten doen in de wachtkamer en voordat we het wisten waren de twee uur al weer om.
Wederom verwijderde Frauke eerst de pleisters, daarna kwam er een arts om de verdoving in Lotte haar zij te geven en toen kon het belichten beginnen. Als drie rasechte dames hebben we enorm zitten kletsen en de zestien minuten waren dan ook zo voorbij! Zonder pijn, dankzij de verdoving.
De plekjes op haar bovenbeen werden in eerste instantie belicht zonder verdoving, maar na vier minuten gaf DD aan, dat dit onhoudbaar was. Ook die plekjes werde verdoofd en de belichting ging weer verder. Daarna aankleden en naar huis. Joepie!! Dat zit er weer op.
DD heeft zich kranig gehouden en zei na afloop, dat deze behandeling duidelijk te verkiezen is boven een operatie!
Laatste reacties